"Şehirde görmüşler onu." dedi arkadaşı. Adam şaşkınlıkla arkadaşına baktı:"Ciddi misin?" diye sordu."Evet birkaç yerde görmüşler. Aslında geç bile kaldı. Çok uzun zaman oldu çünkü. Gerçi.....nereye gittin lan!?"
Adam, arkadaşının cümlesini bitirmesini bekleyemecek kadar heyecanlıydı. Onu görmeye gidiyordu. Aslında nerde arayacağını da bilmiyordu. Arabasına atladı, rastgele sürmeye başladı.
Gördüğü ilk mekanda durdu. İçeri girdi. "Buraya geldi mi?" diye sordu nefes nefese."Hayır efendim buraya gelmedi." dedi oranın sahibi. "Yoksa geldiğini mi duydunuz?"
Adam soruları cevaplayıp daha fazla vakit kaybetmek istemiyordu. Hemen terk etti orayı ve aramaya devam etti.
Ardı ardına bir sürü mekana girdi çıktı. Hepsinden de "Hayır" cevabı aldı. Nerde bulacağını bilmiyordu. Nerde olabilirdi ki? Nerde olduğunu kim bilebilirdi ki?
Aslında çocukken başlamıştı bu hikaye. Evet, o da zamanında bir çocuktu ve çocukça duyguları vardı. Ama o, duygularının çocukça değil daha fazlası olduğunu söylüyordu her seferinde.
Duygularının karşılıksız olduğunu bile bile, yıllar önce ortadan sebepsizce kaybolmasının hesabını bile soramayacak olduğunu bile bile onu aramaya devam etti. Her yere sordu. Olabilecek her yere.
En sonunda çaresizce evine dönüyordu. Evine yaklaşırken köşede bir ışık gördü. Evet, uğramadığı sadece orası kalmıştı. Birden direksiyonu oraya kırdı. Arabadan indi, dükkanın kapısından içeri girdi ve:
- Selamünaleyküm. Buraya geldi mi?
+ Aleykümselam. Geldi, geldi. Oğlum ver ordan bi Eti Cin.
O anda dünyalar onun oldu. Tarif edilemez bir mutluluk içindeydi. Çocukluğunun unutulmaz hatırası karşısındaydı işte. Almışken 10 paket satın aldı ve arabasına atladı.
Evine giderken "Henüz işim bitmedi." dedi. "Sıra tüp çikolatada."
Olur Öyle Arada
6 dakika önce
10 yorumsal:
aramışken bir de şu para şeklinde altın folyo kaplı çikolatadan da buluversene :)
(gece gece yazılan bu post'a yorum da anca böyle oldu:))
hakkaten ona da bakiyim. ışık hızıyla yorum yapmışın bu arada.
bekledim bile yazarken :) çok blog takip etmediğim için sanırım kolay oldu görmem :p ya da tesadüf işte...
gecenin bu saatinde canım eticin istedi.bir de içinde portakal olan mayhoş çikolatalar vardı.birde uzun oralet gibi şeyler pipet gibi bir şeyde olurdu renk renk her yerimiz rengarenk olurdu.ahh be çocukluk!
ayrıca abur cubursuz hayat olmaz!
eti cin demek. bu kez derinlere dokundun rectoa.
yalnız şu konuda çok ciddiyim; bana tipitip sakızı bulabilecek varsa 2 katı fiyatına alabilirim.
banubilgi, onlar aslında var hala. marketlerin en dip köşelerinde saklıyorlar ki dikkatimizi çekmesin.
ayrıca evet, abur cubur rulez!
erdo; o sakıza artık koleksiyon niyetine servet ödersin ama.
o mayhoş çikolata cino'ydu sanırım. kayısılısını çok severdim ben. ama hep portakallı olurdu...
eveet.mükemmeldi ya bütün paramı ona verirdim midem ağrıyana kadar yerdim.
Yorum Gönder