Malın Gözü

Zaten onlarca bölüm varken yeni bir bölüme ne gerek vardı diye düşünenlerden olma sen. Kafa bu, durmadan çalışıyor. Sırf sana daha iyi hizmet verebilmek maksatlı. Yalan söylüyorum, sıkıntıdan oluyor hep. Akıllı tv seyrederken bir anda böyle bir bölüm açma fikri doğdu dersem soğur musun benden umarsızca. Soğumazsın bilirim. Bu bölümde paragraf yok, sadece yazı kalabalığı var. Samimi olarak söylüyorum, ben böyle paragraf yapılmadan kusmuş gibi yazıları sevmiyorum. Uzaktan bir bak, aynı harf kusulmuş gibi. Okumam böyle yazıları. Sen de okumazsan darılmam. Zaten belki burda küfür de ederim hiç belli olmaz. O kadar samimi geldi ki bu konsept, sanırım bu konseptle sevişmeye hazırım. Konseptle sevişmek nasıl olur deme. Sevişmek insanı insana insanla hardkor edilen bir eylem değil çoğu zaman ve zaman ilerlemekten çok bir beklemek birimidir. Amaçsız yazılarda bulursun kendini daha çok, amacının olduğu zamanlarda bir bok var sanki. Uçup giden zamanlar hep ruhunu daraltır, her şeye geç mi kalır insan, ya da kurulmuş bir yaşam tarzını siktir mi etmeli? Evet, küfür de ederim belki, hiç belli olmaz demiştim. O yüzden bu bölümü '-18' etiketiyle yayınlamayı düşünüyorum, 18 yaşın üstü okumasın. Altındakiler okusun da beyinleri iyice bulansın, karman çorman ruh hallerine bir de bu yazıdaki kaos eklensin. Zaten okulda hayat bilgisi adı altında insanlara yardım etme yöntemleri sıralanır, kimse kendine nasıl yardım edeceğini anlatmaz. Sana senden çok toplumu anlatan bir hayat, bilgi sunamaz sana. Bütün yazılı sınavlardan geçtikten sonra hakiki sınavlar başlar. Sonra dönüp okula küfredersin. Tek başınasındır bu yollarda, kopya çeksen de nafile. Herkes kendi derdinde. Bu yazıyı okurken bile kimbilir neler dönüyor beyninde. Hiç uyumasak daha mı iyi acaba? Uyurken kaçırdığın zamanı merak etmelisin bazen, belki de en şahane şeyler sen uyurken diğer yarımkürede oluyor. Ki genelde de her şahane şey sen uyurken olmadı mı? Kaçırdığın zaman için üzülme, dedim ya zaman bir beklemek birimidir. Bu yazının bitiminde bir şeyler olacağını bekleme fakat. Her beklemek de faydalı değildir, bunun için mi bekledim diyebilme ihtimalin çok fazla. Sana bir şey vaadetmiyorum zaten. Belki daha önce yazmadıklarımı, yazamadıklarımı burda yazarım diye düşündüm, ya da bilemiyorum özgürlüğün tadını çıkarmaya çalışıyorum galiba. Sınırlamalardan, baskılardan nefret edişim ortaokulda erkeklerin saçlarını sürekli 3 numaraya vurulmuş şekilde görmek isteyen psikopatlara dayanabilir. Aslında 2006 yılında keşfetmiştim ben burayı. Bir blog açmıştım, hatta fotoğrafım bile vardı. Ergenliğimin son demlerindeydim sanırım, depresif yazılar koyardım. Sonra sildim gitti. Silmeseydim daha mı iyiydi? Silmek hiç zor olmadı benim için. Zor olan ondan sonrasıydı. Yaptığım çoğu şeyi sildim şu hayatta, bazılarında gözümü bile kırpmadım. Bu kadar robotikleşebileceğimi ben de düşünemezdim. Herkesi her şeyi kolayca sildim de konu aşk olunca bu kadar katı olamadım. Olmalıydım belki diye düşünürüm bazen ama iyi ki de olmamışım derim çoğu zaman. İflah olmaz bir romantik-duygusal-aptal olmanın kendine göre zararları var. Verdiğin değerin abartı olup olmadığını sorgulamakla yükümlüsün bir kere. Bu sorgulamalar senin yediğin cezalarla sonuçlanır çoğu kere. Asıl cezayı kimin çektiği de tartışılabilir bir mevzu. En yakın arkadaşın, senin yaşadığın aşkın cezasını çekmekle mükellef. İstese de istemese de. Yazının başıyla sonu arası bir tutarlılık arar gibi gördüm seni, boşuna çabaların. Zaten buraya kadar okuyabildiysen alnından öpülesi bir insansın. Her yazımda bir fikir diğerini doğurur, bir ilham diğerini tetikler, biri gider biri gelir. Şunu biliyorum; yazmak cehennemdir.